17 yıl geçer, 117 yıl geçer ama bu ülkede Uğur'lar olsun diyenlerin sesleri, fikirleri değil Uğur'lar ölsün diyenlerin silah, bomba sesleri duyulur. Unutmuyoruz diyoruz, unutturmuyoruz diyoruz da unutulmayacakların sayısı neden devamlı artıyor. Kendimizi kandırıyoruz sanki.
Cenaze töreninin olduğu günü unutmuyorum. Olayları algılayabildiğimden değil tabii ki. 7 yaşında bir çocuk ne anlasın olanlardan. Tek anladığım birinin öldürüldüğü ve bu kalleşliğin hafızama kazınmasını sağlayan babamın kolay kolay göremeyeceğim dağılmış hali. Üzgüni kızgın, yılgın...
Seneler geçti, o çocuk büyüdü, lisede okudu, üniversitede okudu ama Uğur Mumcu okumadı. Çok geç başladım Uğur Mumcu yazılarına. Hala da durur çoğu yazısı ama okuduklarımda hep birşeyi gördüm. Yolsuzluğun, hırsızlığın, haksızlığın, baskının, kirli ilişkilerin, halkı kandırmanın önüne geçmeye çalışan bir adam.Ama sadece bir adam. Belki yüz bin tane var ama bir tanesi yürekli, bir tanesi kararlı. O yüzden hala yolsuzluk hala hırsızlık ve giderek eşitsizleşen bir dünya.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder